బాల్యం దేవుడు ఇచ్చిన తొలి వరం అమాయకతలో దాగిన జీవన సత్యం

మనిషి జీవిత యానం పుట్టుకతో మొదలవుతుంది. ఆ యానంలో మొదటి వెలుగు బాల్యం. ఇది దేవుడు మనిషికి ప్రసాదించిన తొలి వరం. బాధ్యతల భారమూ, భయాల బంధమూ తెలియని దశ ఇది. బాల్యంలో మనిషి జీవితం గురించి ఆలోచించడు, జీవిస్తాడు. భక్తి చూపుతో చూస్తే, బాల్యం అనేది ఆత్మ స్వచ్ఛంగా వెలిగే కాలం. దేవుడు మనిషిని ఈ లోకానికి పంపేటప్పుడు ముందుగా అతనికి అమాయకత అనే రక్షణ కవచాన్ని ఇస్తాడు.

బాల్యం అంటే అమాయకత. ఆ అమాయకతలోనే జీవన సత్యం నిశ్శబ్దంగా దాగి ఉంటుంది. పిల్లవాడు అబద్ధాన్ని అలవాటు చేసుకోడు; ద్వేషాన్ని పెంచుకోడు. అతని నవ్వు లెక్కలేనిది, అతని కన్నీరు కూడా స్వచ్ఛమైనదే. మనం పెద్దయ్యాక నిజాయితీ కోసం శ్రమిస్తాం; కానీ బాల్యంలో నిజాయితీ సహజం. శాంతి కోసం ధ్యానం చేస్తాం; కానీ బాల్యంలో శాంతి మనసులోనే ఉంటుంది.

బాల్యంలో మనిషి ప్రకృతికి అత్యంత సమీపంగా ఉంటాడు. మట్టి, చెట్టు, నీరు, పక్షి అన్నింటితో అతనికి సహజమైన అనుబంధం ఉంటుంది. ఆక్రమించాలనే ఆలోచన ఉండదు, ఆస్వాదించాలనే భావన మాత్రమే ఉంటుంది. భక్తి కూడా ఇదే నేర్పుతుంది - అధికారం కాదు, అర్పణ. బాల్యం మనిషికి ఈ అర్పణ భావాన్ని సహజంగా అందిస్తుంది. అందుకే బాల్యాన్ని కోల్పోయిన తరువాతే మనిషి ప్రకృతితోనూ, దైవంతోనూ దూరమవుతాడు.

బాల్యం మనిషి నిజమైన రూపం. ఈ దశలో అతడు ఇంకా సమాజపు ముసుగులు ధరించడు. పేరు, హోదా, సంపద, ప్రతిష్ఠ ఇవన్నీ అతని ప్రపంచంలో లేవు. ప్రేమ, ఆడుకోవడం, శ్రద్ధ ఇవే అతని సంపద. చిన్న బొమ్మలో ఆనందం, చిన్న కథలో తృప్తి పొందగలగడం బాల్యపు గొప్పతనం. ఆనందానికి ఎంత తక్కువ సరిపోతుందో బాల్యం మనకు మౌనంగా బోధిస్తుంది.

భక్తి చూపుతో బాల్యాన్ని పరిశీలిస్తే, ఇది దేవుడితో మనిషికి మధ్య ఉన్న తొలి బంధం. పిల్లవాడు దేవుడిని భయంతో కాదు; నమ్మకంతో చూస్తాడు. ప్రార్థన అతనికి విధి కాదు ఒక సహజ స్పందన. ఏమీ తెలియకపోయినా చేతులు జోడిస్తాడు; ఆ చూపులో విశ్వాసం ఉంటుంది. పెద్దయ్యాక మన భక్తిలో కోరికలు చేరతాయి; కానీ బాల్య భక్తి నిరాడంబరంగా, స్వచ్ఛంగా ఉంటుంది.

బాల్యంలో ఆటలే గురువులు. ఆడుతూ మనిషి గెలుపు ఓటమి అర్థం చేసుకుంటాడు. గెలిచినా అహంకారం పెరగదు, ఓడినా నిరాశ ఎక్కువసేపు నిలవదు. ఈ సమత్వ భావం జీవితానికి అత్యవసరం. కానీ పెద్దయ్యాక మనిషి గెలుపును మోసుకెళ్తాడు, ఓటమిని భరించలేడు. బాల్యం నేర్పే ఈ సరళ పాఠాన్ని జీవితాంతం గుర్తుంచుకుంటే జీవితం చాలా తేలికగా మారుతుంది.

కాలంతో పాటు మనిషి బాల్యాన్ని మర్చిపోతాడు. బాధ్యతలు పెరుగుతాయి, అనుభవాలు భారంగా మారతాయి, భయాలు చేరతాయి. కానీ బాల్యం ఎక్కడికీ వెళ్లదు; అది మన లోపలే ఉంటుంది. మనమే దానిని మూసివేస్తాం. భక్తి మార్గం మనిషిని మళ్లీ బాల్యపు స్వచ్ఛతకు దగ్గర చేస్తుంది. అహంకారం తగ్గినప్పుడు, ఆశలు నియంత్రణలోకి వచ్చినప్పుడు, మనసు మళ్లీ ఆ అమాయక వెలుగును తాకుతుంది.

బాల్యం మనకు నేర్పే మరో గొప్ప సత్యం వర్తమానంలో జీవించడం. పిల్లవాడు నిన్న గురించి విచారించడు, రేపు గురించి భయపడడు. ఇప్పుడున్న క్షణమే అతని జీవితం. ధ్యానం, సాధనలు మనకు ఇదే నేర్పుతాయి. అంటే బాల్యం సహజ ధ్యాన స్థితి. మనం పెద్దయ్యాక ఈ స్థితిని తిరిగి పొందేందుకు ప్రయత్నిస్తాం కానీ బాల్యంలో అది సహజంగా మనకు లభిస్తుంది.

దేవుడు మనిషికి జీవితాన్ని ఇవ్వకముందే బాల్యాన్ని ఇస్తాడు. ఇది ఒక సిద్ధత కాలం. ముందున్న జీవితం ఎంత కఠినమైనదైనా, దాన్ని ఎదుర్కొనే శక్తిని బాల్యం మనసులో నాటుతుంది. బాల్య జ్ఞాపకాలు కష్టకాలంలో ఆశ్రయంగా నిలుస్తాయి. ఒకసారి ఆడుకున్న రోజుల్ని గుర్తు చేసుకుంటే మనసు తేలికపడుతుంది. ఇది దేవుడు మనకు ఇచ్చిన మౌనమైన ఆశీర్వాదం.

అందుకే “బాల్యం దేవుడు ఇచ్చిన తొలి వరం” అనడం కేవలం భావోద్వేగ మాట కాదు అది ఒక ఆధ్యాత్మిక సత్యం. మనిషి ఎంత ఎదిగినా, ఎంత సాధించినా, ఎంత సంపాదించినా బాల్యంలో ఉన్న అమాయకతే నిజమైన సంపద. “జనన జీవన యానం”లో ఈ అధ్యాయం ఒక స్పష్టమైన సందేశం ఇస్తుంది జీవితాన్ని అర్థం చేసుకోవాలంటే ముందుగా మన బాల్యాన్ని గుర్తు చేసుకోవాలి. అక్కడే భక్తి ఉంది, అక్కడే శాంతి ఉంది, అక్కడే నిజమైన మనిషి ఉన్నాడు.

"జనన జీవన యానం " వ్యాసాలు ఒక్కో వ్యాసం ఒక్కో పేజీలో ప్రచురించబడు తున్నాయి. ప్రతి పేజీలో ఆ వ్యాస శీర్షికతో ఒకటి లేదా రెండు పదాల థంబ్‌నైల్ బానర్ ఉంటుంది. క్రింద వరుస క్రమంలో ఇతర వ్యాసాల థంబ్‌నైల్స్‌తో పాటు Previous / Next పేజీ పది బానర్లు అందుబాటులో ఉంచాను. థంబ్‌నైల్ పై క్లిక్ చేస్తే మీరు ఆపేజీలకు వెళతారు. ఈ వ్యాసాలు వరుసగా రికార్డ్ చేసి "భక్తి భావనలు" యూట్యూబ్ ఛానల్‌లో కూడా ప్రచురించబడతాయి. చదవడం లేదా వినడం అనేది పాఠకుడి సౌలభ్యానికే ప్రాధాన్యం.