నరసరావుపేట అంటే నాకు ఏమిటి?

మనిషి జీవితంలో ఎన్నో పట్టణాలు వస్తాయి, ఎన్నో చిరునామాలు మారుతాయి. చదువు కోసం ఒక ఊరు, ఉద్యోగం కోసం ఇంకో పట్టణం, అవసరాల కోసం మరొక నగరం జీవితం మనల్ని తిరుగులాటలో పెడుతుంది. కానీ ఈ మార్పులన్నిటి మధ్య మనసు మాత్రం ఒక్క చోటే నిలిచిపోతుంది. అది మనసు పెరిగిన ఊరు. నా విషయంలో ఆ ఊరు పేరు ఒక్కటే నరసరావుపేట. ఇది ఒక భౌగోళిక స్థలం మాత్రమే కాదు, నా జీవన ఆరంభానికి చిరునామా.

నరసరావుపేట నా కథ మొదలైన ప్రదేశం. నా తొలి అడుగులు ఇక్కడే పడ్డాయి, తొలి మాటలు ఇక్కడే నేర్చుకున్నాను. అక్షరాలే కాదు, మనుషుల్ని కూడా ఇక్కడే చదవడం మొదలైంది. తల్లి ఒడిలో భద్రత అంటే ఏమిటో, వీధి స్నేహాల్లో స్నేహం అంటే ఏమిటో, పెద్దల మాటల్లో జీవితం అంటే ఏమిటో అన్నీ ఇక్కడే నెమ్మదిగా అర్థమయ్యాయి. నా బాల్యం ఒక పుస్తకమైతే, దాని మొదటి పేజీ నరసరావుపేటే.

అది నేడు మనం చూస్తున్న పట్టణ జిల్లా కేంద్రంగా మారిన నరసరావుపేట కాదు. ట్రాఫిక్, హడావిడి, బోర్డులు, శబ్దాలు లేని రోజుల్లోని నరసరావుపేట. అందరూ ఒకరినొకరు పేర్లతో కాదు, అనుబంధాలతో పిలుచుకునే ఊరు. “బాబు”, “పాప”, “మామయ్య”, “అత్తయ్య” "అవ్వ" "తాతయ్య" "అమ్మమ్మ" "నానమ్మ" "బాబాయి" అన్న పిలుపుల్లోనే పరిచయాలు ఉండే కాలం. అది నాకు ఒక పట్టణం కాదు ఒక చిన్న కుగ్రామంలా అనిపించే, పెద్ద మనసుల ఊరు.

నా చిన్ననాటి నరసరావుపేట అంటే మట్టి వాసన. వాన పడితే రోడ్లపై నడిచే మట్టి గంధం, వేసవిలో చెట్ల నీడ, సాయంత్రం అయితే ఇంటి ముందు కూర్చునే పెద్దల మాటలు. చదువు అంటే స్కూలు మాత్రమే కాదు, జీవితం కూడా పాఠాలు చెప్పేది. ఉపాధ్యాయులు పాఠాలు చెప్పేవారు, ఊరు మనకు విలువలు నేర్పేది. ఆ విలువలే ఈ రోజుకీ నన్ను నిలబెడుతున్నాయి.

స్నేహాలు కూడా నరసరావుపేట ఇచ్చిన గొప్ప బహుమతి. కలిసి ఆడిన ఆటలు, కలిసి తిన్న తినుబండారాలు, చిన్న గొడవలు పెద్ద సమాధానాలు. ఈ రోజుకీ ఎక్కడో ఒక మూలలో ఉన్న ఆ స్నేహితుల పేర్లు వినిపిస్తే, మనసు ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరుగుతుంది. కాలం మారినా, జీవితం దూరం చేసినా, ఆ జ్ఞాపకాలు మాత్రం దూరం కాలేదు.

జీవితం నన్ను ఉద్యోగ రీత్యా గుంటూరుకు తీసుకెళ్లింది. అక్కడ ఒక కొత్త జీవితం మొదలైంది. బాధ్యతలు పెరిగాయి, అవసరాలు మారాయి, మనుషులు మారారు. కానీ ఈ మార్పులన్నిటి మధ్యలో కూడా, ఏదో ఒక సందర్భంలో, ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు, అలసటగా అనిపించినప్పుడు, ఆనందం వచ్చినప్పుడు, మనసు నరసరావుపేటకే వెళ్లేది. అది ఒక అలవాటు కాదు, ఒక సహజ ప్రవృత్తి.

ఎంత ఎదిగినా, ఎంత మారినా, మనిషి లోపల ఒక చిన్న పిల్లాడు ఉంటాడు. ఆ పిల్లాడికి తెలిసిన ప్రపంచం చాలా చిన్నది. నా లోపలి ఆ పిల్లాడికి తెలిసిన ప్రపంచం నరసరావుపేటే. అక్కడే భయం ఏమిటో, భద్రత ఏమిటో నేర్చుకున్నాడు. అక్కడే తప్పు చేస్తే ఎవరో ఒకరు సరిచేసే చేయి ఉండేది. ఈ చేయి స్పర్శే మనిషిని జీవితాంతం ధైర్యంగా ఉంచుతుంది.

నరసరావుపేట నాకు నేర్పిన మరో పెద్ద పాఠం, సంబంధ బాంధవ్యాల విలువ. ఎవరి ఇల్లు ఎవరికో తెరిచే ఉండేది. ఒకరి బాధ అందరిదీ, ఒకరి ఆనందం ఊరి ఆనందం. ఈ రోజు ప్రపంచం వ్యక్తిగతమవుతున్నా, ఆ కాలం సామూహికంగా జీవించడం నేర్పింది. ఈ జ్ఞాపకం ఈ రోజుకీ నా మాటల్లో, నా ఆలోచనల్లో కనిపిస్తుంది.

కాలం మారింది. నరసరావుపేట కూడా మారింది. రోడ్లు మారాయి, భవనాలు పెరిగాయి, జనసాంద్రత పెరిగింది. కానీ నా మనసులోని నరసరావుపేట మాత్రం మారలేదు. అక్కడ ఇంకా అదే సాదాసీదా వీధులు ఉన్నాయి, అదే ముఖాలు ఉన్నాయి, అదే పిలుపులు వినిపిస్తున్నాయి. మనసు తనకు నచ్చిన రూపాన్నే నిలుపుకుంటుంది కదా, అది జ్ఞాపకాల సహజ స్వభావం.

ఈ రోజున నేను ఏదైనా చెప్పగలిగితే, ఏదైనా ఆలోచించగలిగితే, ఏదైనా అనుభూతిని మాటలుగా మార్చగలిగితే, దానికి మూలం నరసరావుపేటే. నా జీవనానికి బీజం వేసిన నేల అది. ఆ నేల లేకపోతే నేను ఈ రూపంలో ఉండేవాడిని కాను. అందుకే నరసరావుపేట నాకు ఒక ఊరు కాదు, ఒక మూలం.

“నరసరావుపేట జ్ఞాపకాలు” అనే ఈ విభాగం, “మనోధ్వని” అనే ఈ స్వరం, ఈ రెండూ అదే మూలానికి నివాళి. ఇది నోస్టాల్జియా కోసం కాదు, గుర్తు పెట్టుకోవడానికి. మనం ఎక్కడి నుంచి వచ్చామో గుర్తు పెట్టుకుంటే, మనం ఎటు వెళ్లాలో కూడా స్పష్టంగా తెలుస్తుంది.

చివరగా చెప్పాలంటే, మనిషి జీవితం ముందుకు నడుస్తుంది, కానీ మనసు వెనక్కి చూసుకుంటూనే ఉంటుంది. ఆ వెనక్కి చూపులో కనిపించే చిన్న ప్రపంచమే మన నిజమైన సంపద. నా జీవితంలో ఆ సంపద పేరు నరసరావుపేట. నిన్నటి ఊరు కాదు, నేటి పట్టణం కాదు—నా చిన్ననాటి, నా మనసు పెరిగిన, నా జీవనానికి అక్షరాలిచ్చిన నరసరావుపేట.

"నరసరావుపేట జ్ఞాపకాలు" వ్యాసాలు ఒక్కో వ్యాసం ఒక్కో పేజీలో ప్రచురించబడు తున్నాయి. ప్రతి పేజీలో ఆ వ్యాస శీర్షికతో ఒకటి లేదా రెండు పదాల థంబ్‌నైల్ బానర్ ఉంటుంది. క్రింద వరుస క్రమంలో ఇతర వ్యాసాల థంబ్‌నైల్స్‌తో పాటు Previous / Next పేజీ పది బానర్లు అందుబాటులో ఉంచాను. థంబ్‌నైల్ పై క్లిక్ చేస్తే మీరు ఆపేజీలకు వెళతారు. ఈ వ్యాసాలు వరుసగా రికార్డ్ చేసి నరసరావుపేట జ్ఞాపకాలు " మనోధ్వని " యూట్యూబ్ ఛానల్‌లో కూడా ప్రచురించబడతాయి. చదవడం లేదా వినడం అనేది పాఠకుడి సౌలభ్యానికే ప్రాధాన్యం.