అమాయకతలో దాగిన జీవన సత్యం

మనిషి జీవిత యానం పుట్టుకతో మొదలవుతుంది. ఆ యానంలో మొదటి అధ్యాయం బాల్యం. ఇది మనిషికి దేవుడు ఇచ్చిన తొలి వరం. బాధ్యతలేమి, భయాలేమి, లెక్కలేమి లేని దశ ఇది. బాల్యంలో మనిషి జీవితం ఏమిటో తెలియకుండానే జీవిస్తాడు. అయినా జీవితం ఎలా ఉండాలో చూపించే దశ ఇదే. భక్తి చూపుతో చూస్తే, బాల్యం మనిషికి ఇచ్చిన దైవ అనుగ్రహం. ఎందుకంటే ఈ దశలో మనిషి తన అసలు స్వరూపంలో ఉంటాడు.

బాల్యం అంటే అమాయకత. ఆ అమాయకతలోనే ఒక మహత్తరమైన సత్యం దాగి ఉంది. పిల్లవాడు ఏమీ దాచడు, ఏమీ నటించడు. అతని నవ్వు నిజమైనది, అతని ఏడుపు నిజమైనది. అతనికి ద్వేషం తెలియదు, కపటం తెలియదు. అవసరం ఉంటే అడుగుతాడు, తృప్తి కలిగితే ఆనందిస్తాడు. పెద్దవాళ్లుగా మారిన తరువాత మనం వెతుక్కుంటూ తిరిగే శాంతి, సంతృప్తి అనేవి ఇవన్నీ బాల్యంలో సహజంగానే ఉంటాయి.

బాల్యంలో మనిషి ప్రకృతికి అత్యంత దగ్గరగా ఉంటాడు. చెట్టు, పువ్వు, పక్షి, మట్టి అన్నింటితో అతనికి అనుబంధం ఉంటుంది. ప్రకృతిని స్వార్థం లేకుండా ప్రేమించగలిగేది బాల్య హృదయమే. భక్తి అనేది పుస్తకాల్లో నేర్చుకునే విషయం కాదు, అది సహజంగా మనసులో పుడుతుంది. ఆ సహజ భక్తికి మూలం బాల్యం. అందుకే పిల్లవాడు దేవుడిని ప్రశ్నించడు; నమ్ముతాడు.

బాల్యం మనిషి నిజమైన రూపం అని పెద్దలు ఎందుకు అంటారంటే, ఈ దశలో మనిషి ఇంకా సమాజపు ముసుగులు ధరించడు. పేరు, హోదా, సంపద, ప్రతిష్ఠ ఇవన్నీ బాల్యానికి అవసరం ఉండదు. ప్రేమ చాలు, ఆడుకోవడం చాలు. ఒక చిన్న బొమ్మ, ఒక చిన్న కథ, ఒక చిన్న మిఠాయి ఇవే ఆనందానికి సరిపోతాయి. మనిషి జీవితంలో ఆనందం అంటే ఎంత చిన్నదైనా సరిపోతుందనే సత్యాన్ని బాల్యం మనకు నేర్పుతుంది.

భక్తి చూపుతో బాల్యాన్ని పరిశీలిస్తే, ఇది దేవుడితో మనిషి మధ్య ఉన్న తొలి బంధం. పిల్లవాడు దేవుడిని భయపడడు, అతన్ని తండ్రిగా, తల్లిగా, స్నేహితుడిగా భావిస్తాడు. ప్రార్థన కూడా అతనికి సహజమే. ఏమీ రాకపోయినా చేతులు జోడిస్తాడు. ఈ నిరాడంబరమైన భక్తి పెద్దవాళ్లకు అరుదుగా దొరుకుతుంది. జీవితంలో ఎంత చదివినా, ఎంత అనుభవించినా, బాల్యంలో ఉన్న ఆ స్వచ్ఛమైన విశ్వాసాన్ని తిరిగి పొందడం చాలా కష్టం.

బాల్యంలో చేసే ఆటలు కూడా ఒక రకమైన సాధన. ఓడిపోవడం, గెలవడం, పంచుకోవడం, ఎదురుచూడడం ఇవి అన్నీ ఆటల ద్వారా నేర్చుకుంటాడు. కానీ పెద్దయ్యాక మనిషి ఈ పాఠాలను మర్చిపోతాడు. ఓటమిని అంగీకరించలేడు, పంచుకోవడం కష్టంగా అనిపిస్తుంది. బాల్యం మనకు నేర్పిన పాఠాలను మనం జీవితాంతం గుర్తుంచుకుంటే, జీవితం చాలా సరళంగా మారుతుంది.

కాలక్రమేణా మనిషి బాల్యాన్ని కోల్పోతాడు. బాధ్యతలు పెరుగుతాయి, భయాలు చేరతాయి, అనుభవాలు భారంగా మారతాయి. కానీ నిజానికి బాల్యం ఎక్కడికీ వెళ్లదు, మన లోపలే ఉంటుంది. మనం దానిని మర్చిపోతాం అంతే. భక్తి మార్గం మనిషిని మళ్లీ బాల్యానికి దగ్గర చేస్తుంది. అహంకారం తగ్గినప్పుడు, ఆశలు నియంత్రణలోకి వచ్చినప్పుడు, మనసు మళ్లీ బాల్యపు స్వచ్ఛతను తాకుతుంది.

బాల్యం మనకు నేర్పే మరో గొప్ప సత్యం వర్తమానంలో జీవించడం. పిల్లవాడు నిన్న గురించి ఆలోచించడు, రేపు గురించి భయపడడు. ఇప్పుడు ఉన్న క్షణమే అతనికి జీవితం. ధ్యానం, ఆధ్యాత్మిక సాధనలు మనకు ఇదే నేర్పుతాయి. అంటే బాల్యం మనకు సహజ ధ్యాన స్థితి. మనం పెద్దయ్యాక దానిని తిరిగి సాధించేందుకు ప్రయత్నిస్తాం.

దేవుడు మనిషికి జీవితాన్ని ఇచ్చే ముందు బాల్యాన్ని ఇస్తాడు. ఇది ఒక సిద్ధత కాలం. జీవితం ఎంత క్లిష్టంగా మారబోతుందో తెలిసినా, ఆ భారాన్ని మోయగలిగే శక్తిని బాల్యం ద్వారా మనసులో నాటుతాడు. బాల్య జ్ఞాపకాలు కష్టకాలంలో మనిషికి ఆశ్రయం అవుతాయి. ఒక్కసారి ఆడుకున్న రోజుల్ని గుర్తు చేసుకుంటే, మనసు కొంచెం తేలికపడుతుంది.

అందుకే “బాల్యం దేవుడు ఇచ్చిన తొలి వరం” అనడం కేవలం మాట కాదు; అది ఒక జీవన సత్యం. మనం ఎంత ఎదిగినా, ఎంత సంపాదించినా, ఎంత సాధించినా బాల్యంలో ఉన్న ఆ అమాయకతే నిజమైన సంపద. “జనన జీవన యానం”లో ఈ అధ్యాయం మనకు ఒక విషయం గుర్తు చేస్తుంది: జీవితాన్ని అర్థం చేసుకోవాలంటే ముందుగా మన బాల్యాన్ని గుర్తు చేసుకోవాలి. అక్కడే భక్తి ఉంది, అక్కడే శాంతి ఉంది, అక్కడే నిజమైన మనిషి ఉన్నాడు.

"జనన జీవన యానం " వ్యాసాలు ఒక్కో వ్యాసం ఒక్కో పేజీలో ప్రచురించబడు తున్నాయి. ప్రతి పేజీలో ఆ వ్యాస శీర్షికతో ఒకటి లేదా రెండు పదాల థంబ్‌నైల్ బానర్ ఉంటుంది. క్రింద వరుస క్రమంలో ఇతర వ్యాసాల థంబ్‌నైల్స్‌తో పాటు Previous / Next పేజీ పది బానర్లు అందుబాటులో ఉంచాను. థంబ్‌నైల్ పై క్లిక్ చేస్తే మీరు ఆపేజీలకు వెళతారు. ఈ వ్యాసాలు వరుసగా రికార్డ్ చేసి "భక్తి భావనలు" యూట్యూబ్ ఛానల్‌లో కూడా ప్రచురించబడతాయి. చదవడం లేదా వినడం అనేది పాఠకుడి సౌలభ్యానికే ప్రాధాన్యం.