ధ్యానం : నిశ్శబ్దంతో చేసే సంభాషణ
మనిషి రోజంతా మాటల్లోనే జీవిస్తాడు. బయటివారితో మాటలు, లోపల తనలో తానే మాటలు. ఆ మాటల శబ్దం అంతగా పెరిగిపోతుంది కాబట్టి, నిజంగా వినాల్సిన నిశ్శబ్దం వినిపించదు. ఆ నిశ్శబ్దాన్ని వినడం నేర్పించేదే ధ్యానం. ధ్యానం అంటే ఆలోచనలు ఆపేయడం కాదు; ఆలోచనల మధ్య ఉన్న ఖాళీని గుర్తించడం. ఆ ఖాళీలోనే మనసు తన నిజమైన స్వరంతో మాట్లాడుతుంది.
చాలామందికి ధ్యానం అంటే కష్టమైన సాధనలా అనిపిస్తుంది. కళ్ళు మూసుకోవాలి, ఆలోచనలు రాకూడదు, శ్వాసను నియంత్రించాలి అనే భయం ఉంటుంది. కానీ ధ్యానం అంత కఠినమైనది కాదు. అది ఒక సహజ స్థితి. చిన్నప్పుడు మనం ఏ పని లేకుండా ఆకాశాన్ని చూస్తూ కూర్చున్న క్షణాలు - అదే ధ్యానం. పెద్దయ్యాక ఆ సహజత్వాన్ని మరిచిపోతాం. ధ్యానం ఆ మరిచిపోయిన స్థితిని మళ్లీ గుర్తు చేస్తుంది.
ధ్యానం అనేది దేవుణ్ణి చేరుకునే పద్ధతి మాత్రమే కాదు, మనసును అర్థం చేసుకునే మార్గం. మనసు ఎప్పుడు ఏ విషయంపై స్పందిస్తుంది? ఏ మాట మనల్ని బాధిస్తుంది? ఏ ఆలోచన మనల్ని భయపెడుతుంది? ఇవన్నీ గమనించగలగడం ధ్యాన ఫలితం. గమనించడం మొదలైనప్పుడే మార్పు మొదలవుతుంది. ధ్యానం మార్పును బలవంతంగా తేవదు, మార్పుకు స్థలం కల్పిస్తుంది.
నిశ్శబ్దం అంటే ఖాళీ కాదు. అది చాలా లోతైన స్థితి. బయట శబ్దాలు తగ్గినప్పుడు, లోపల శబ్దాలు వినిపిస్తాయి. ఆ శబ్దాలను తీర్పు లేకుండా చూడగలిగినప్పుడు మనిషి తన నిజ స్వరూపాన్ని చేరుకుంటాడు. ధ్యానం అంటే అదే - నిశ్శబ్దంతో చేసే సంభాషణ. మాటలు లేకుండా జరిగే సంభాషణ. ప్రశ్నలు లేకుండా వచ్చే సమాధానాలు.
భక్తి మనసును మృదువుగా చేస్తే, ధ్యానం మనసును స్పష్టంగా చేస్తుంది. ఈ రెండూ కలిసినప్పుడు మనిషి జీవితం సమతుల్యంగా మారుతుంది. కేవలం భావోద్వేగాలపై ఆధారపడే భక్తి మనల్ని ఊగిసలాడేలా చేస్తుంది. కేవలం తర్కంతో చేసే ధ్యానం మనల్ని పొడిబార్చుతుంది. భక్తి ధ్యానం కలిసినప్పుడే లోతైన ఆధ్యాత్మిక అనుభవం కలుగుతుంది.
ధ్యానం సమాజం నుంచి పారిపోయే మార్గం కాదు. కొండల్లో కూర్చోవడమే ధ్యానం కాదు. కుటుంబంలో ఉంటూనే, పనులు చేస్తూనే ధ్యానం చేయవచ్చు. ఒక పనిని పూర్తి శ్రద్ధతో చేయడం, ఒక మాటను జాగ్రత్తగా వినడం, ఒక శ్వాసను గమనించడం ఇవన్నీ ధ్యాన రూపాలే. ధ్యానం జీవితం నుంచి తప్పించుకోవడం కాదు, జీవితంలో పూర్తిగా ఉండటం.
కోపం వచ్చినప్పుడు, భయం పట్టుకున్నప్పుడు, బాధ కలిగినప్పుడు మనిషి ఆ క్షణాన్ని తట్టుకోలేక పారిపోతాడు. కానీ ధ్యానం ఆ క్షణంలో నిలబడే శక్తిని ఇస్తుంది. “ఇప్పుడు నాలో కోపం ఉంది” అని గమనించగలిగితే, కోపం మనల్ని నడిపించదు. ఈ గమనించే శక్తే ధ్యానం ఇచ్చే గొప్ప వరం. సమస్యలు తగ్గకపోయినా, వాటిని ఎదుర్కొనే మనసు బలపడుతుంది.
ధ్యానం ఫలితాలు వెంటనే కనిపించకపోవచ్చు. కానీ అది లోపల మెల్లగా పనిచేస్తుంది. విత్తనం నేలలో కనిపించకుండా పెరిగినట్టే, ధ్యానం మనసులో నిశ్శబ్దంగా మార్పు తీసుకువస్తుంది. ఆ మార్పు ఒకరోజు మన మాటల్లో, పనుల్లో, నిర్ణయాల్లో బయటపడుతుంది. అప్పుడే మనిషి “నేను మారాను” అని గ్రహిస్తాడు.
ధ్యానం ఏ మతానికి పరిమితం కాదు. ఇది ఏ వయసువారికైనా, ఏ స్థితిలో ఉన్నవారికైనా అందుబాటులో ఉంటుంది. దేవుడిని నమ్మేవారికీ, నమ్మని వారికీ కూడా ధ్యానం అవసరమే. ఎందుకంటే ఇది విశ్వాసం మీద కాదు; **అనుభవం మీద నిలబడిన సాధన**. మనసును చూసుకోవడం ప్రతి మనిషి అవసరం.
అందుకే “భక్తి భావనలు (Devotion Concepts)” లో రెండవ పరిచయ వ్యాసంగా ధ్యానం ఒక కీలకమైన స్థానం దక్కించుకుంటుంది. భక్తి మనసును తెరిస్తే, ధ్యానం ఆ తెరిచిన మనసులో వెలుగు నింపుతుంది. నిశ్శబ్దాన్ని భయపడకుండా, దానితో స్నేహం చేయడం నేర్పించేదే ధ్యానం. ఆ నిశ్శబ్దంలో మనిషి తనను తాను వింటాడు. తనను విన్న రోజే నిజమైన ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణం మొదలవుతుంది.